“O profesor que nos contaxiou a paixón pola ciencia influíume moito”

Galarraga Aiestaran, Ana

Elhuyar Zientzia

Nacido en Lekeitio en 1979. É doutor en Farmacia e profesor agregado do departamento de Farmacia e Ciencias da Alimentación. Desde 2011 até 2014 Ekaia foi director da revista en eúscaro de Ciencia e Tecnoloxía da UPV/EHU entón é vicerreitor de Eúscaro da UPV. A investigación céntrase principalmente na liña de investigación de vectores non virales paira terapia génica. No diálogo, as persoas tomaron todo protagonismo, tanto ao falar dos fitos da súa traxectoria como ao falar do futuro.
jon-zarate-sesma-zientziarako-grina-kutsatu-zigun- 400
Doutor en Farmacia
Que é o que máis che sorprendeu, alterado ou fascinado desde que empezaches a traballar?

Realicei toda a miña carreira na universidade, e nese camiño foi imprescindible a persoa que me espertou a paixón pola investigación e a ciencia: Enrique Etxebarria Orella. Foi profesor de fisiología na licenciatura. Era una persoa moi próxima e ademais á súa ao redor coñecín a unha chea de mozos investigadores vascos.

É de destacar a actitude de Enrique, sen saber eúscaro, paira realizar as súas teses en eúscaro; sempre axudaba. Por tanto, isto foi o que máis influíu en min: por unha banda, Enrique contaxiounos a súa paixón pola ciencia —como di Mari Luz Esteban, que facía ciencia “erótica”—; e doutra banda, naqueles tempos nos que as teses aínda non se realizaban en eúscaro, e aínda que o noso xefe de laboratorio era castellanoparlante, entre nós faciámolo en eúscaro.

Era un grupo moi bonito, entre eles Itziar Txurruka Ortega, e Enrique inventou una historia sobre o mecanismo de regulación do apetito cerebral. Zucker investigaba con ratas, por dicilo dalgunha maneira, con ratas mutantes con síndrome de Hommer Simpson, e cada neuropéptido era un personaxe de cómic. Eu, por exemplo, investigaba os receptores de endocanabinoides, e os bufóns eran endocanabinoides. Había rei, raíña… Era moi atractivo.

Que lle gustaría ser testemuña da revolución ou o descubrimento na súa traxectoria?

Agora traballo no desenvolvemento de medicamentos, e a min gustaríame ter outras políticas, sobre todo cos millóns de persoas que non poden ou non teñen acceso aos medicamentos. Isto supón una gran revolución ou cambio paira os países con poder (os que temos), e no camiño pódense facer menos revolucións. Por exemplo, cando uno mesmo, ou una pequena empresa, consegue una patente, pode facer algo paira pola ao alcance de todos. Pero, sobre todo, deberían facelo as grandes empresas, e paira iso son necesarias outras políticas.

Á marxe diso, puxemos especial énfase no desenvolvemento de medicamentos en enfermidades raras. Na miña contorna próxima hai una familia de Mungia con coroiredemia. É una enfermidade monogenética que produce un tipo de retinosis. O meu compatriota é o pai dos nenos con enfermidade e coñezo a asociación, e é incrible o respecto e a admiración con que nos tratan os investigadores. Aínda que non sexa o tratamento, paira min sería especial mellorar as súas condicións de vida.

Babesleak
Eusko Jaurlaritzako Industria, Merkataritza eta Turismo Saila