Ao final da vida da central

Irazabalbeitia, Inaki

kimikaria eta zientzia-dibulgatzailea

Elhuyar Fundazioa

A pesar de que a enerxía xerada polas reaccións nucleares é enorme, son coñecidos os numerosos problemas que expón este tipo de enerxía. Son especialmente graves, o depósito seguro dos residuos radioactivos que se xeran ao longo da vida dunha central nuclear e o tratamento do reactor nuclear que se quedou con reactividad de longa vida cando se apagou a curta vida da central, de 20 a 30 anos. Pronto, en Norteamérica, producirase a morte dunha central. Nas seguintes liñas explicaremos a súa intención.

A finais desta década, a mediados de 1989, celébrase un espectáculo singular nas beiras do río Ohio en Estados Unidos. Nela, una xigantesco guindastre levará a zona do primeiro reactor nuclear americano desde terra á ponte dunha gabarra. A gabarra percorrendo os ríos Ohio e Mississippi chegará ao Golfo de México, tras pasar a Canle de Panamá até o Estado de Washintong da costa oeste de EEUU. Alí subirá a corrente do río Columbia até Hansford. Nel atópase o vertedoiro de residuos nucleares do goberno dos EEUU.

En Hansford, a zona a 10 m de profundidade se Iurperará e deixarase alí ata que a radioactividade descenda a un nivel seguro.

Este proceso, que explicamos con facilidade e axilidade, só formará parte dun programa que custará cinco anos e case 100 millóns de US$. Ademais, o solar no que a central nuclear ha permanecido durante 30 anos deberá quedar libre de radioactividade.

Hai tres formas de actuar ante un reactor nuclear que fixo súas: Desmantelamento en Shippingport, peche do reactor e vixilancia continua con aprecio polos arredores e cubrición completa da central con cemento. Estes dous últimos son moito máis baratos que o desmantelamento. O Atomic Industrial Forum (asociación da industria nuclear) de EE.UU estima que o custo do desmantelamento dun reactor de auga presiorizada roldará os 102 millóns de US$, o custo de cubrición uns 41 millóns de US$ e o de clausura uns 12 millóns de US$ máis uns 300.000 US$ paira o mantemento anual.

A principal vantaxe do desmantelamento é a súa aceptación política. Antes do ano 2.000 chegarán outro quince reactores ao final da súa vida útil. En consecuencia, o futuro da industria nuclear da EE.UU. De face ao século XX, está en boa medida cando se resolve o problema da morte destes reactores.

Hai dous anos comezaron os primeiros traballos de desmantelamento de Shipping port. O primeiro paso era coñecer realmente cantas radioactividades había nela. En breve decidiuse que o máis adecuado era que o recipiente a presión (a zona do reactor) saíse na súa totalidade. O manancial é un cilindro de 10 m de altura e 3 m de ancho (ver figura). Está rodeado dunha barreira de neutro, un depósito cheo de auga de 1 m de espesor. O primeiro traballo que se vai a realizar co recipiente a presión é substituír a auga por cemento na barreira de neutróns, xa que o cemento é máis efectivo que a auga como barreira de radiación.

Nese momento o recipiente a presión pesará 770 toneladas. O guindastre vai ter traballos paira alzar isto! A pesar de que o peso é alto, os técnicos están confiados en que non se produzan problemas.

Una vez retirado o reactor, que é a maior fonte de radioactividade, os operarios poderán manipular o aceiro e o cemento restante sen protección especial. Os responsables de desmantelamento consideran posible recuperar 22.000 toneladas de aceiro da central nuclear e vendelo como chatarra.

Aínda non se pode saber si baixo os recipientes a presión haberá radioactividades. Segundo os especialistas, a capa de terra de 1 m. de profundidade deberá ser extraída e reciclada paira reducir polo menos a radiación a un nivel aceptable. O nivel máximo admisible é de 500 milirems por ano. Con todo, o obxectivo é alcanzar os 10 millóns/ano.

Sen dúbida, o maior problema dun proxecto destas características é a cantidade de diñeiro que hai que utilizar, xa que 100 millóns de US$ non é una broma. !

Babesleak
Eusko Jaurlaritzako Industria, Merkataritza eta Turismo Saila