HTTP/3, nova versión do protocolo de comunicación web

Leturia Azkarate, Igor

Informatikaria eta ikertzailea

Elhuyar Hizkuntza eta Teknologia

A World Wide Web baséase no protocolo HTTP paira o transporte de solicitudes de páxinas de navegadores e envíos de páxinas de servidores en Internet. Este protocolo foi evolucionando desde a súa creación a principios dos 90. Agora propúxose una nova versión HTTP/3 que fará que a web sexa máis rápida e segura. Esta versión xa está entre nós, xa que varios navegadores, servidores e empresas xa a ofrecen, e nun futuro non moi afastado será a principal vía paira garantir a comunicación na web.
http3-webaren-komunikazio-protokoloaren-bertsio-be
Ed. Wavebreakmedia/Shutterstock.com

A rede de Internet está composta por unha infraestrutura física (routers, cables, emisores e receptores de ondas electromagnéticas...) e por diferentes protocolos e sistemas de comunicación (WiFi, TCP, UDP, IP, DNS...). E os servizos constituídos sobre esta rede (web, correo electrónico, SSH, FTP, etc.) tamén teñen os seus propios protocolos. Pois ben, a web baséase principalmente en formato HTML (formato utilizado paira escribir e codificar páxinas web) e no protocolo de comunicación HTTP.

As siglas HTTP significan HyperText Transfer Protocol, é dicir, protocolo de transferencia de hipertexto. Este protocolo define a comunicación entre o navegador web e un servidor web, polo que os navegadores móstrano ao comezo das direccións web “http://” (ou “https://” en sitios web seguros). O protocolo HTTP establece como o navegador debe codificar a solicitude de páxina ao servidor (GET, POST, HEAD, PUT, DELETE ou outro tipo de solicitudes, como se enviarán os parámetros e cookies…) e como responderá o servidor (una páxina web codificada en HTML ou un erro: Erro 404 cando a dirección non existe, 301 cando a dirección redirixiuse, 403 cando non temos permiso paira acceder á páxina, 500 cando se produciu un erro no servidor, etc.).

Histórico Protocolo HTTP

O inventor da web Sir Tim Berners-Le creou en 1989 a web, o protocolo HTTP e o formato HTML. W3C ou World Wide Web Consortium, creada polo propio Berners-Le e que actualmente dirixe, guiou a evolución de tres até datas recentes: O formato HTML é xestionado polo grupo WHATWG desde 2019 e o protocolo HTTP está en mans da IETF ou Internet Engineering Task Force nos últimos anos.

Nesta primeira versión só existían solicitudes GET e a resposta era sempre una páxina web. Esta versión foi publicada como versión 0.9 do estándar en 1991. En 1996 publicouse a versión HTTP 1.0 que incorporaba ao protocolo máis tipos de solicitudes e respostas e a información de cabeceira. E en 1997 lanzouse a versión HTTP 1.1, cuxa principal novidade era que todos os compoñentes que compoñen una páxina web (páxina HTML, imaxes, ficheiros CSS e Javascript...) podían ser descargados mediante unha única conexión, a diferenza das versións existentes que esixían una nova conexión paira cada una delas.

HTTP/2, publicada en 2015. Baseábase no protocolo experimental SPDY desenvolvido por Google, sobre o que escribimos en 2013. A súa novidade e vantaxes consistían en utilizar una conexión única paira todas as peticións de páxina que se realizan a un servidor, que o servidor poida enviar notificacións Push ao navegador e enviar os encabezados comprimidos.

Características HTTP/3

O HTTP/3 ten una historia similar á HTTP/2, xa que ten detrás un protocolo experimental creado por Google en 2012, neste caso QUIC. As siglas indican Quick UDP Internet Connections, e como se indica nela, dúas son as principais características ou novidades do HTTP/3: rapidez e uso do protocolo UDP.

De feito, versións anteriores do HTTP usaban o protocolo TCP (Transmission Control Protocol) na capa de transporte inferior paira levar os paquetes de datos desde o navegador ao servidor e viceversa. A característica principal deste protocolo é que garante a fiabilidade dos datos: os paquetes de datos envíanse ordenados, dispoñen de mecanismos paira asegurar a integridade de cada un deles, e tras cada paquete espérase un acuse de recibo antes de enviar o seguinte; se non se recibe o acuse de recibo, se reenvía o pack. Por tanto, é fiable, pero tamén é relativamente lento debido aos datos adicionais que envía e á necesidade de esperar ás mensaxes de confirmación de recepción.

Pola contra, QUIC utiliza o protocolo UDP (User Datagram Protocol) na capa de transporte. En UDP o remitente envía os packs e punto, dá igual se chegaron ao destinatario ou non e se os packs perdéronse no camiño perdéronse. Ao non necesitar confirmación periódica, é máis rápido. Na web, con todo, é importante que todos os paquetes de datos cheguen ben, pensemos si nunha web faltasen ou se equivoquen fragmentos de texto ou imaxes. O certo é que cando se creou a web a rede era diferente á actual, había máis erros nas comunicacións e por iso eran necesarios mecanismos paira garantir a fiabilidade, pero hoxe en día son menos necesarios. Ademais, no QUIC puxéronse varios mecanismos paira pedir e reenviar as partes perdidas e evitar eses erros.

En 2015 enviouse ao IETF o protocolo QUIC, propondo a súa inclusión na seguinte versión do estándar do protocolo HTTP, e tras unha serie de modificacións e melloras, o grupo aceptouno como proposta do novo estándar en 2018: Chamaron HTTP/3.

A pesar de que o obxectivo e o principal logro do HTTP/3 é o aumento da velocidade das comunicacións web, por todo o devandito é evidente que non se trata só dunha sinxela mellora técnica: desde a súa creación e tras basearse no protocolo de transporte TCP durante case 30 anos, o protocolo HTTP, base da web, pasou a utilizar UDP.

Implementación e difusión

Sendo o seu creador, Google leva anos usando QUIC paira comunicacións entre a súa navegador Chrome e algúns dos seus servizos (Gmail, Drive, Youtube...). O propio Chrome e outros navegadores (Firefox, Safari, Edge...) empezaron a implementar HTTP/3 este ano, pero de momento non vén por defecto, quen queira usalo ou probar ten que cambiar axústelos manualmente. Pero seguro que, en breve, todos utilizarán o HTTP/3 por defecto.

No entanto, paira poder utilizar HTTP/3 é necesario que tamén se coloque nos servidores web. Á vista de que mellora a velocidade, os principais servizos web e redes sociais probablemente porano en breve. Noutras webs, como vén sendo habitual, necesitará algo máis de tempo.

En calquera caso, o cambio virá. Ademais, paira os usuarios será inconsciente de que só notaremos que se mellorará a velocidade da web (ou quizais tamén porque o peso das webs é cada vez maior). Pero son importantes este tipo de melloras para que a web non perda competitividade e, por tanto, a súa influencia e presenza fronte a apps que utilizan outros protocolos non estándar e ocultos.

Gehitu iruzkin bat

Saioa hasi iruzkinak uzteko.

Babesleak
Eusko Jaurlaritzako Industria, Merkataritza eta Turismo Saila
MAIER Koop. Elk.
KIDE Koop. Elk.
ULMA Koop. Elk.
EIKA Koop. Elk.
LAGUN ARO Koop. Elk.
FAGOR ELECTRÓNICA Koop. Elk.